YOKLUĞUN (şiir)

YOKLUĞUN

Tek kanatlı solgun düşlerimi yüzünde kanayan onurlu ışıkla aydınlatan canım sevgilim söyle sana neyi anlatayım?

Ruhumu yaktıktan sonra artık damarlarımda dolaşan sensizliğin canımı yakan acısını mı?

Yoksa her gece koynuna girdiğim soğuk rüyalarımı mı?

Bak yoksun! Bunun anlamını biliyor musun?

Yokluğun odamın duvarlarına astığım suretine bakarken gözlerinde unuttuğum dalgın gözlerim

Yokluğun elinin kokunun soluğunun değdiği her şeyi dünyanın en kıymetli hazinesi gibi saklayan bu yarı deli, bu hayattan kopuk ruhum

Yokluğun sırf gönül bahçenden koparıp verdiğin için soldurmayıp ebediyete mahkum ettiğim bu kırmızı güllerin

Kapat gözlerini ve bana bak, ben diye ne varsa gördüğün

İŞTE O SENİN YOKLUĞUN.

 

Ve yine kapat gözlerini, benim için dinle ne olur.

Bunu ancak sana bir kez söylemeye cesaretim var…

Seni seviyorum var mı daha ötesi sevdiğim….

 

ÖMER K.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir